خانه بعنوان یک پناهگاه، گریزی از دنیای بیرون بشمار می آید. وقتی شما اجازه ورود عوامل خارجی زیادی را به داخل خانه می دهید، در واقع منبع مستعد آرامش را محو کرده یا به حداقل می رسانید.
اکثر ما به حفظ سلامتی فیزیکی خود اهمیت می دهیم، ولی از تمام یا بخشی از سلامت عاطفی و روانی خود چشم پوشی کرده یا آنرا به فراموشی می سپاریم.ما حداقل می توانیم اینکار را برای احترام به نیاز خلوت گزینی خود انجام دهیم.محافظت کردن از خلوت و احترام گذاشتن به آن، عبارتی است که به شما و دیگران یادآوری میکند تا برای خود و آسایش خاطر خویش ارزش قائل شوید.
خانه شما یکی از معدود مکانهایی استکه ورود یا عدم ورود افراد و اشیاء در اکثر موارد در اختیار خود شما است.معمولا در آن قدرت "نه" گفتن را دارید.
گاهی خانه ما بیشتر به یک ایستگاه پُرتردد قطار یا اتوبوس شبیه شده است نه محلی سرشار از آسایش و آرامش. هنگامی که شناخت بیشتری نسبت به تمایلات خود ( به داشتن محیطی آرام تر) پیدا کنیم و خود را با موضوع محافظت از خلوت خود هماهنگ سازیم، مجددا می توانیم تعادل محیط زندگی خود را برقرار کنیم.

همه ما تا حدی به خلوت و تنهایی احتیاج داریم. مگه نه ؟؟؟؟؟

من آ دم خجالتی ای هستم چونکه:

الف ): دردوران کودکی مرا عددی حساب نمی کردن و به هر چی دست میزدم می گفتن «نکن بچه».
ب  ):  در بچه گی زیاد کتک خوردم.
ج  ) : ناخواسته به دنیا اومدم ( پدر ومادرم نمی خواستن ولی .......)
د  ):  وقتی در بچه گی می خواستم حرف بزنم سریع حرفمون قطع میکردن.
س ): درطول دوران گذشته به من زیاد توهین شده .
ز  ): درخانواده مقرراتی بدنیا اومدم این کاروبکن اون کارونکن .
ر ): دربین دوستام هیچ وقت نتونستم تواناییهایم رو نشون بدم.
و ):  تا حالا نتوستم یه دوست دختر(پسر) برای خودم پیدا کنم.
ه ) : پس افسرده هستم .اعتماد به نفسم پایین اومده وبه همین خاطر بیشتر خجالت میکشم.

اما بدونید چون خواستم با تمرین و بالابردن اعتماد به نفس این نقطه ضعف خودرا برطرف کرده و دیگه دوستانم مرابه بعنوان یه آدم خجالتی نمی شناسن.

راستی شما آدم خجتالتی هستین؟

آیا تا حالا دو واژه آزاررسانی(سادیسم) وآزار دوستی(مازوخیسم) را در وصف کسی بکار بردین؟؟!
دراین باره لازمه توضیحاتی بدم که این دو واژه دروصف چه کسانی صدق پیدا میکنه .
اگر شما کسی را آزار میدین وخوشحال میشین ، آزاررسانی میکنید .
هر وقت شماکسی را اذیت کنید ،بچزولینید و راحت بنشینید ولبخند بزنید ، یا جست خیز شادمانه کنین و قهقهه وشادی کنید رفتار شما آزاررسانی (دیگر آزاری ) است .
حالا به سراغ آزار دوستی میریم ، حالتی که ما خودمون را اذیت کنیم آزار دوستی نام دارد .
شاید شما دربین دوستان خود کسی رادیده باشین که وقتی عصبانی میشه سرش را به دیوار می کوبه و یا دستاشو با سیگار می سوزنه .این فرد خودآزاری داره حالا میخوام ازاین بحث به این نتیجه گیری برسم که اگه دلی شکست وشما خوشحال شدین بدونید که کمی تاقسمتی صفت آزارسانی دروجود شماوجودداره .
راستی تایادم نرفته عرض کنم که اگه ازموسیقی غمگین لذت میبرین (البته همه موقع – نه زمانی که دپرس هستین )این موضوع حتما" درمورد شما صدق پیدامیکنه(زیاد نگران نشین )این مشکل زیاد حاد نیست وسلامت روانی شمارا به خطر نمی اندازه .
          راستی همسایه سمت راست شما جزءکدوم دسته طبقه بندی میشه ؟؟؟؟

عده‌ای تصور می‌کنند که مثبت‌اندیشی به این معناست که از اساس منکر وجود احساسات منفی شویم و یا این‌که سعی کنیم با بی‌اعتنائی کامل از کنار آنها عبور کنیم.
فروید می‌گوید: ”اغلب احساسات انسان از بین نمی‌روند و چنان‌چه سرکوب شوند در اعماق وجود فرد ذخیره شده و خود را به گونه‌ای دیگر بروز خواهند داد.“
بنابراین طرد کامل احساسات منفی، به ویژه بخشی از آنها که عمیق و واقعی هستند در دراز مدت تأثیر مطلوبی را بر جای نخواهند گذاشت. اگر مثبت‌اندیشی را در جایگاه صحیح خود ببینیم به این معناست که سعی کنیم به جای تمرکز بیش از حد بر علف‌های هرز باغ زندگی، بیشتر بر روی گل‌های زیبا تمرکز کنیم تا روحیه و انگیزه مضاعفی برای ادامه مسیر بیابیم. فراموش نکنید که هیچ‌کس در دنیا افسرده نشده مگر به دلیل تمرکز بیش از حد بر امور منفی و غرق شدن در گرداب منفی‌نگری‌ها.
به‌خصوص آن که بسیاری از مسائلی که ذهن ما را به‌صورت روزمره درگیر خود ساخته‌اند اساساً مشکل نیستند و می‌توان با یک تغییر زاویه دید، مانع از تأثیرات مخرب آنها بر روح و روان خود شد.
اما به قول عارفی: ”ذهن تنها می‌تواند مشکلاتی را حل کند که خودش آنها را به وجود آورده باشد و این یک حقیقت است که در دنیای بیرون بسیاری از واقعیات ناشی از عملکرد ذهن ما نبوده است.“ در این موارد شاید بهتر باشد به جای مثبت‌اندیشی به مثبت‌سازی روی بیاوریم.
در هندوستان با وجود بیش از ۸۰۰ باشگاه خنده، امروز باشگاه گریه نیز تأسیس شده است. دکتر باربارا دی آنجلیس می‌گوید: ”دیوانه‌خانه‌ها محل تجمع کسانی است که احساسات خود را به‌صورت مداوم سرکوب کرده‌اند“. وی در کتاب خود توصیه کرده است که خشمتان را به گونه‌ای تخلیه کنید که احساسات دیگران را جریحه‌دار نکند.
انسان می‌تواند و باید بتواند با نگرش مثبت خود، احساسات منفی را تعدیل و سبک کند، تا جائی‌که می‌تواند به مشکل به‌ گونه‌ای دیگر نگاه کند اما در نهایت آن‌چه را که باقی می‌ماند به‌ گونه‌ای تخلیه کند تا روح و روان او از آزار دائمی این احساسات در امان باشند.
پس آن‌گاه که روح و جسمت دیگر چاره‌ای را برایت باقی نگذاشته است با یک محرم دردآشنا، درباره مسائل زندگی‌ات حرف بزن و حتی به آرامی اشک بریز، اما مواظب باش که هرگز در اشک‌هایت غرق نشوی، چراکه حتی در سخت‌ترین شرایط نیز خدائی هست که گرچه هر از گاهی گوهر وجود بندگانش را با کمک مشکلات صیقل می‌دهد اما ناامیدی از رحمت خود را معادل کفر خوانده است چراکه او هرگز نمی‌خواهد رحمت خود را از بندگانش دریغ کند.

 بر گرفته از مجله موفقیت با کمی تغییرات

خودشیفتگی :
شاید شما این کلمه را زیاد شنیدید و یا درمکالما ت روزمره آن رادر وصف دیگران بکار بردین که «یارو خود شیفته است ».
خودشیفتگی به معنای عاشق خود بودن است .رفتار و احساس طبیعی این است که خود را دوست بداریم ،پس عاشق خود بودن ازهنجار و طبیعت خلق آدمی به دور است ویک بیماری شناخته میشود.
خود شیفتگی اصطلاحی است که اولین بار فروید آن را بکار برد.
افراد خوشیفته درسه دسته طبقه بندی میشن :
افرادی که خود شیفتگی بالایی دارن- افرادی که خودشیفتگی پایینی دارن ومیانه روها  درخود شیفتگی.
به لحاظ اهمیت خودشیفتگی سطح بالا که امروزه دربین دوستان زیاد میبینیم درباره خصوصیات این گروه بیشتر توضیح میدم . اینا بجای اینکه روی روان خود بیشتر سرمایه گذاری کنن روی جسم خود بیشتر سرمایه گذاری میکنن.
احساس میکنن که چقدر خوشگلن ، به چهره خود حساسند ، گمان میکنن که دارای ابروهای طراز اول دنیایند ،فکر میکنن زیباترین بینی ها ،کمیاب ترین گوش ها ،برترین لبها وفریبنده ترین چهره هارادارن ،صفت دیگر اونا افاده وفخر فروشیه انتظار دارن به اونا زنگ بزنیم ببینیم وقت دارن، اینا حتی به کسی نگاه هم نمی کنن اگه هم نگاه کنن به شیوه نگاه کردن اگه بخوام ادبی بگم «عاقل اندرسفیه » به دیگران نگاه میکنن، حسودن دوست ندارن کسی مثل خوداونا باشه اگه ببینن همکلاسی ویا دختر همسایه روسری مثل روسری اون خریده غش میکنن. زود قهر میکنن .به دنبال هنر پیشگی میرن . روزی نیم ساعت مقابل آینه می ایستن . با کوچکترین سردرد غش میکنن تا اونا را به بیمارستان ببرن آرایش غلیظ میکنن.(تیپ خفن وخیلی تابلو )
اگه بخوام درمورد علت بوجود آمدن این خصلت بگم این موضوع برمیگرده به شیوه تربیت اون فرد درکودکی وتعریف وتمجیدهای بیجا وبیش ازحد . راستی تا یادم نرفته عرض کنم که خودشیفتگی در فرزندان اول بیشتره در دخترها هم بیشتر دیده میشه . اما ازلحاظ شدت خودشیفتگی دسته اول افراطی عمل میکنن ، دسته دوم تفریطی اند خودشون را دوست ندارن ،وچون فکر میکنن زیبا نیستن پول داراش سراغ عمل بینی میرن وبعدازعمل هم ازدست دکتر جراح شاکی میشن که بینی ام رابد عمل کرد . دسته سوم معتدل اند درروابط اجتماعی واحساسها ی فردی متعادل عمل میکنن راستی شما جزء کدوم دسته هستین ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ماها بعضی وقتها گمان میکنیم بعضی ازکارها ی زندگی را تازمان مشخصی می توانیم به انجام برسانیم .مثلا" اگر فکر کنیم برای انجام یک کار یه هفته وقت لازم داریم ،اون کاررا به مدت یه هفته کش میدیم واگه بگن یه ساعت بیشتر وقت نداری ، آنقدر از زوادید غیر ضروری آن کار میزنیم تاسر یه ساعت به پایان برسونیم .میدونید دراین وضعیت چه اتفاقی افتاده ؟

اتفاقی که درذهن ما افتاده اینه که مااجازه پیش داوری ذهنی که باعث مایوس شدن ما ازخودمون میشه ندادیم یعنی اینکه ما نمی تونیم این کار رادراین زمان مشخص انجام بدیم و به همین خاطر قبل از شروع به اون کار خودرا ازپیش باخته میدونیم .

باید بدونیم که بعضی ازکارها و در مقیاسی بالاتر  مانند بازی شطرنج نیست که چندحرکت مانده به حالت مات به طور منطقی بتونیم شکست را پیش بینی کنیم پس باید ازنظرذهنی خودمون را برای کوتاه انجام دادن زمان بعضی ازکارها آماده کنیم نه هنوزشروع نکرده بگیم نمی شود . نظرشما چیه وآیا تاحالا چنین تجربه ای داشتین؟؟؟؟؟